Budowla z przełomu XII/XIII w, w wieku XV, XVII i XVIII dokonano rozbudowy m.in. dokonano wieżę uwieńczoną attyką, kamienne mury zastąpiono cegłą. Podczas najazdu szwedzkiego zamek odbudowano w stylu barokowym zachowując ślady budowli gotyckiej i renesansowej. Zamek był jedną z głównych rezydencji Henryka I Brodatego, syna Bolesława Wysokiego i księżniczki niemieckiej Krystyny. Za panowania tegoż właśnie władcy Krosno Odrzańskie otrzymało prawa miejskie (1232 r.) Zamek pełnił funkcję budowli obronnej z niezależnym od fortyfikacji miejskich systemem zabezpieczeń, tj. fosą, silnie umocnioną brama zamykana zwodzonym mostem. W okresie walk z Tatarami warownia stanowiła miejsce schronienia dla żony Henryka Brodatego – Jadwigi. Ceramika z najstarszych warstw wykopów sondażowych na zamku pochodzi z XIII w., nieliczne ułamki wskazują na koniec XIII w. Najniższe kondygnacje części południowej zamku i zewnętrzny mur skrzydła zachodniego pochodzą najprawdopodobniej z pierwszej połowy XIII w. Wskazuje na to wendyjski układ cegieł. W 1713 r. Krosno złożyło hołd Fryderykowi II , który wstąpił wtedy na tron. Pięć lat wcześniej zamek oddano na siedzibę wdowią jego matce Zofii Charloccie. Zamek utracił swoje funkcje jako rezydencja, gdy Fryderyk II w czasie wojny z Austrią zamienił go na magazyn, pozbawiając go przy tym wewnętrznego wyposażenia. Po wojnie trzydziestoletniej zamek przekazano administracji miejskiej, a w XIX w budowlę przeznaczono na koszary. W pierwszych latach XX w. umieszczono tutaj Śląską Kasę Oszczędności oraz seminarium nauczycielskie. W roku 1945 w czasie dewastacji miasta przez oddziały rosyjskie zamek spalił się doszczętnie. Dziś stanowi zabytkową ruinę z odbudowana częścią bramną.